Кучук паведаміў, што рыхтавалася павелічэнне тэрміну яго знаходжання ў зняволенні

12 верасня, Позірк. Калі б не было вызвалення праз памілаванне 11 верасня, да чатырох (з шасці) гадоў зняволення, што засталіся, палітзняволенага, былога кіраўніка дэ-юрэ ліквідаванай Беларускай партыі “Зялёныя” Дзмітрыя Кучука магло б быць дададзена яшчэ два, паведаміў ён на прэс-канферэнцыі ў Вільнюсе 12 верасня.

Паводле яго слоў, адпаведнае пасяджэнне суда паводле арт. 411 Крымінальнага кодэкса (злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы, якая выконвае пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі) было прызначана на 15 верасня.

Кучук паведаміў пра т.зв. “нізкі статус”, які яму далі ў месцах пазбаўлення волі, а таксама пра шматлікія выпадкі ціску на палітвязняў.

У прыватнасці, сказаў ён, у выніку ціску нібыта пакончыў з сабой “чэмпіён свету па адзінаборствах”. У той жа час адназначна пацвердзіць дакладнасць гэтай інфармацыі ён не можа, бо ў той час меў праблемы са здароўем у сувязі з тыднёвай галадоўкай. Імя загінулага ён не назваў.

Усяго Кучук правёў чатыры галадоўкі, правёўшы агулам сем месяцаў у адзіночнай камеры.

Таксама былы палітвязень адзначыў, што ў месцах зняволення распускалі чуткі пра яго прыналежнасць да ЛГБТ-супольнасці, што спрыяла адпаведнаму стаўленню да яго з боку іншых зняволеных. У той жа час былі “рэальна адэкватныя людзі”, якія падтрымлівалі Кучука, аднак такіх было мала.

Кучук таксама расказаў, што незадоўга да вызвалення сустрэўся ў турме з Алесем Бяляцкім, які распавёў яму, што перанёс аперацыю на назе, а таксама пра вызваленне Сяргея Ціханоўскага.

Дзмітрый Кучук быў прысуджаны да шасці гадоў пазбаўлення волі ў канцы снежня 2024 года. Абвінавачваўся паводле ч. 1 арт. 342 (арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх) і ч. 3 арт. 361 (заклікі да мер абмежавальнага характару (санкцый), іншых дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы) Крымінальнага кодэкса.

Ён быў затрыманы 16 лютага 2024 года па дарозе да пасольства РФ у Мінску, каля якога хацеў ускласці кветкі і запаліць лампадкі ў памяць пра памерлага ў калоніі расійскага палітыка Аляксея Навальнага.

Быў вызвалены 11 верасня 2025 года і разам з іншымі экс-палітвязнямі прымусова дэпартаваны ў Літву.