Рост продажаў на кітайскім рынку — індыкатар канкурэнтаздольнасці беларускай прадукцыі, лічыць амбасадар Чарвякоў
Аляксандр Чарвякоў
29 чэрвеня, Позірк. У 2025 годзе беларуска-кітайскі тавараабарот вырас на 15%, а сёлета — практычна на 17%, склаўшы 3,7 млрд долараў пры росце экспарту Беларусі на 27%, заявіў 29 чэрвеня ў Пекіне амбасадар у Кітаі Аляксандр Чарвякоў без удакладнення, пра які перыяд 2026-га вядзецца гаворка.
Паводле слоў дыпламата, відэакаментарый якога апублікаваў неафіцыйны тэлеграм-канал прэс-службы Аляксандра Лукашэнкі, попыт на кітайскім рынку расце па ўсіх пазіцыях беларускага экспарту, а айчынныя прадпрыемствы — “нягледзячы на складанасці ў лагістыцы” — знаходзяць шляхі пастаўкі.
“Мы штогод паляпшаем якасць прадукцыі, што дае магчымасць вельмі сур’ёзна канкураваць з сусветнымі гульцамі”, — заявіў ён. Пры гэтым Чарвякоў выказаў меркаванне, што рост продажу на кітайскім рынку “з’яўляецца індыкатарам канкурэнтаздольнасці беларускай прадукцыі”.
Дыпламат выказаўся наконт гэтага на фоне візіту Аляксандра Лукашэнкі ў Кітай і перагавораў, што прайшлі 29 чэрвеня са старшынёй КНР Сі Цзіньпінам.
7 чэрвеня першы намеснік прэм’ер-міністра Мікалай Снапкоў на адкрыцці мінскага форуму “Экспарт беларускіх тавараў у Кітай” заявіў, што “Беларусь і Кітай за апошнія гады прайшлі шлях ад традыцыйнага гандлю да шматмернага эканамічнага партнёрства. За дзесяцігоддзе тавараабарот вырас у тры разы, экспарт — у два разы”.
Каля двухсот беларускіх прадпрыемстваў, паводле слоў віцэ-прэм’ера, “акрэдытаваныя для паставак прадуктаў харчавання на рынак КНР, а агульная колькасць таварных пазіцый, што экспартуюцца на кітайскі рынак, дасягнула некалькіх соцень”.
27 студзеня Лукашэнка заявіў, што дырэктыва пра развіццё стасункаў з Кітаем на 2021–2025 гады не выкананая. Палітык падкрэсліў, што трэба нарасціць долю Кітая ў сукупным экспарце Беларусі — “у ідэале да двухзначных лікаў” — і гэтыя задачы выявіць у “дырэктыве на чарговую пяцігодку”.
Кітай — буйны інвестар у Беларусі, аднак праекты рэалізуюцца з прывязанымі крэдытамі, пры якіх вялікая доля сродкаў вяртаецца назад у Кітай праз закупкі кітайскай тэхнікі і паслуг.
