6 верасня, Позірк. Стан здароўя мінімум 185 палітвязняў выклікае сур’ёзную трывогу, паведамляе праваабарончы цэнтр “Вясна” ў справаздачы аб сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі ў жніўні 2026 года.
Прыводзяцца імёны Жанны Аўрамчык, Максіма Шуканава, Вячаслава Арэшкі, Уладзіміра Гундара, Дзяніса Сальмановіча, Сцяпана Латыпава.
Месяц таму “Вясна” паведамляла пра 178 палітвязняў у асабліва ўразлівым стане.
Пасля выхаду на волю журналіст Яўген Глушкоў быў шпіталізаваны з трафічнай язвай. Ягоны стан праваабаронцы звязваюць з умовамі утрымання ў бабруйскай папраўчай калоніі № 2.
На канец жніўня ў краіне налічвалася 889 палітвязняў, у тым ліку 124 жанчыны, супраць адпаведна 879 і 120 па стане на 9 жніўня, у шостую гадавіну прэзідэнцкіх выбараў-2020, афіцыйныя вынікі якіх (80% галасоў на карысць Аляксандра Лукашэнкі) прывялі да масавых акцый пратэсту, задушаных рэпрэсіямі, якія працягваюцца дагэтуль.
За мінулы месяц праваабаронцы прызналі палітвязнямі 16 чалавек. Колькасць былых палітвязняў дасягнула 3.953 (з іх 779 жанчын).
У рэжыме інкамунікада (блакаванне сувязі са знешнім светам) ужо тры гады знаходзяцца Уладзімір Кніга (з 5 верасня 2023 года; пад вартай з 4 чэрвеня 2020-га, агулам прыгавораны да 6 гадоў пазбаўлення волі) і Іван Вярбіцкі (са жніўня 2023-га; пад вартай з 21 кастрычніка 2020-га; 10 гадоў 1 месяц).
“Сітуацыя з правамі чалавека ў Беларусі па-ранейшаму ацэньваецца праваабаронцамі як крытычная. Рэпрэсіі даўно сталі сістэмнымі, не слабеюць і па-ранейшаму накіраваныя супраць іншадумцаў, палітычных апанентаў, удзельнікаў пратэстаў ранейшых гадоў, журналістаў і праваабаронцаў. Адсутнасць паляпшэнняў сітуацыі з правамі чалавека на ўзроўні захавання асноўных правоў і свабод, удасканаленне ранейшых і з’яўленне новых рэпрэсіўных практык сведчыць аб замарожванні сітуацыі на такім узроўні, які дазваляе захоўваць узурпаваную ўладу і не дае надзей на эвалюцыю рэжыму ў бок дэмакратызацыі”, — гаворыцца ў справаздачы.
Канстатуецца, што “палітычная апазіцыя ў Беларусі разгромленая і выцесненая за мяжу пад пагрозай адвольнага пазбаўлення волі і суправаджаючых яго катаванняў і іншых відаў забароненага абыходжання, працягваецца пераслед іншадумцаў, пашыраецца трансгранічны пераслед, па-ранейшаму фіксуюцца катаванні, жорсткае, бесчалавечнае і прыніжаючае абыходжанне”.
Трансгранічныя рэпрэсіі працягваюцца “ў выглядзе адвольнага крымінальнага пераследу, унясення ў пералікі “экстрэмістаў”, прымусу да сакрэтнага супрацоўніцтва, сачэння і ціску наўпрост ці праз родных і блізкіх, якія засталіся ў Беларусі, канфіскацыі маёмасці тых, хто з’ехаў».
Статыстыка прызнання арганізацый і груп грамадзян экстрэмісцкімі арганізацыямі і фарміраваннямі “кажа аб працяглым ўзрастанні патэнцыялу для працягу крымінальных рэпрэсій”.
